edebiyatdefteri

   kalem tutmuyor artık ellerim.ya boşlukta kalıyor kelimeler yada dolduramıyor satırlarımı.yazdıkça artan bir mürekkep dökülmüyor artık parmak uçlarımdan.arayıp duruyorum, neydi satırlarımı dolduran...neydi beni yazmaya hevesli kılan...''sen'' diyemiyorum.demek istemiyorum.sen degildin çünkü parmak uçlarımdan saçılan.hislerimdi,yogunluguydu duygularımın,yorgunluguydu duyularımın...sen degil sana baglılıgımdı...aşka

 tutkunlugumdu...degerin,önemin,özenim,beklentim...ama sen degildin işte...hayali bir sen saklamıştım kelimelerin arkasına.yıllardır içimi dolduran hayali seninle öldürdüm.ve bitti...hüznüm,özlemim,bekleyişim,hayallerim...herşey seninle bitti...derin bir boşluk oluştu içimde gidenlerinin ardına.o boşlukta sadece mutluluk kaldı.ama eskisinden çok farklı; hüzünsüz bir mutluluk...sevdim bu hayatıma yabancı durumu.sevebildim bu saflıgı.ama aşksız oluşan boşluk,derinlik...nasıl dolar hiç bilemedim.çok zaman geçti gidenlerinin ardına...ama boşlukta kimseye meydan veremedim.özleyemedim seni,yerini arayamadım,ardından aglayamadım,gidişini yadırgamadım...yine de hayatımı yenileyemedim...yeni bir hayat sunulmadı ellerime...